Yıllar Değiştirir Herkesi
Yıllar geçtikçe kimse aynı kalmaz. İnsan önce kendine, sonra en çok sevdiğine yabancılaşır.
Yıllar geçtikçe kimse aynı kalmaz. İnsan önce kendine, sonra en çok sevdiğine yabancılaşır.
Kar bütün pislikleri örter derler ama içimizdekini değil... Bu yazı, karın altında saklanan duyguların, huzurun ve eksilmiş bir sevdanın hikayesi.
Bazı insanlar gelir, mevsimi değiştirir… bazılarıysa gider ve kışı başlatır.
Unutmak bu kadar kolay mıydıBen hâlâ aynı acının içinde debelenirken, sen nasıl bu kadar sessiz kaldın? Bir kalp,sevdiğini böyle mi unutur;yoksa hiç sevmemiş miydin
Ve ben hâlâ,dönmeyeceğini bile bile seni özlüyorum.Her gece biraz daha,her sabah biraz daha fazla.Bir gün dönersen diye değil, dönmeyeceğini bile bile seni seviyorum
“Bir kar tanesinin ömrü kadar mutluluk yeterdi belki insana.”
Her gelen yeni yılda, yenileniyor muyuz yoksa farkına varmadan eskiyor muyuz?
Camın buğusuna çizdiğim kalp, sanki yıllardır tamamlanmayı bekleyen bir hikâyenin başlangıcı gibidir.
Ne tuhaf, uykuda bile seni kaybetmekten korkuyorum. Gözlerimi kapatınca geliyorsun, açınca gidiyorsun. Bir tek geceler biliyor ne kadar eksildiğimi senden sonra.
Eğer bir gün sorarlarsa neden yolumu bulamadığımı, neden hâlâ geri döndüğümü… onlara Asi Nehri’ni anlat. Ve de ki: “Seni görüp de geçebilen hiç kimse olmadı.”
Gereksiz eleştiri gizli hayranlıktır.
Bir şehrin çıkış tabelası kadar uzaksın bana. Sen gelmemden korkuyorsun, ben gitmekten.