Sen Benim Aklımdan Hiç Gitmeyensin

Sen Benim Aklımdan Hiç Gitmeyensin

Sen benim aldığım nefese anlam katansın.

Hani derler ya, “Gözlerini açınca ilk aklıma sen geliyorsun.” diye…

Benimki öyle değil işte.

Benimki daha gözlerimi açmadan başlıyor.

İnanmazsın belki ama vücudum uyusa da beynim hep seninle. O uyumuyor. Öyle ya da böyle, hep seni düşünüyor.

Gözlerimi açmadan aklıma gelensin dedim ya…

Günün her saniyesi, her anı aklımdan çıkmayansın.

Kendimi unutuyorum, seni unutmuyorum.

Kırgın da olsam, kızgın da olsam, iyi de olsam, kötü de olsam…

Bir şekilde hep sana dönüyor aklım.

Sanki damarımdaki kan bile sen olmasan akmıyor gibi.

Alyuvarlar, akyuvarlar, vücudumdaki bütün hücreler…

Hepsini tek tek ele geçirmişsin.

Benim bir günüm, gözlerimi açtığım andan kapatana kadar seninle geçiyor.

Kapattıktan sonra malum…

Yine beynim seni düşünüyor.

Bazen kendi kendime soruyorum:

İnsan, bir insanı bu kadar çok nasıl düşünebilir diye…

Sonra anlıyorum ki mesele düşünmek değilmiş.

Sen benim düşüncem olmaktan çoktan çıkmışsın.

Sen benim içime işlemişsin.

Kalbimin atışında varsın.

Aldığım nefeste varsın.

Dinlediğim bir şarkının en güzel yerinde, yolda yürürken gördüğüm herhangi bir şeyde, durup dururken gelen bir gülümsemede…

Hep bir şekilde sana çıkıyor yolum.

İnsan kendinden kaçabilir belki ama ben senden kaçamıyorum.

Zaten kaçmak da istemiyorum.

Çünkü sen benim aklıma gelen biri değilsin sadece…

Sen benim aklımdan hiç gitmeyensin.

Bazen sana kızıyorum, bazen kırılıyorum, bazen susuyorum.

Ama ne yaparsam yapayım, ne kadar uzak durmaya çalışırsam çalışayım, içimde bir yer hep sana dönük kalıyor.

Sanki bütün yollarım sana çıkıyor.

Sanki içimde sana ait bir yer var ve orayı kimse dolduramıyor.

Belki de en garibi ne biliyor musun?

Seni düşünmek için bir sebebe ihtiyacım yok.

Çünkü sen, sebepsizce aklımda olan tek şeysin.

Gözlerimi açmadan başlayan, gün boyu devam eden ve gözlerimi kapattığımda bile bitmeyen bir düşüncesin.

Ama aslında sen sadece bir düşünce değilsin…

Çünkü sen benim hafızamda sakladığım biri değilsin.

Hafızam silinse belki birçok şeyi unuturum.

İsimleri…

Yüzleri…

Yaşadıklarımı…

Ama seni unutmak başka bir şey.

Çünkü sen benim aklımda duran biri değilsin ki unutayım.

Sen benim içime işlemişsin.

Kanıma karışmışsın.

Nefesime karışmışsın.

Kalbimin her atışında kendine yer bulmuşsun.

Çünkü bazı insanlar hayatına girmez…

Hayatının ta kendisi olur.

Sen de benim için tam olarak busun.

Ben seni düşünmüyorum sadece…

Ben seni içimde taşıyorum.

Ve insan…

Kendisini nereye giderse gitsin yanında taşır.

Ben de seni taşıyorum.

Gittiğim her yere…

Aldığım her nefese…

Sustuğum her cümleye…

Gecenin en sessiz yerine…

Günün en kalabalık anına…

Nereye baksam biraz sen,

Nereye dönsem biraz sen,

Neye dokunsam senden kalma bir iz buluyorum.

Belki de bu yüzden senden uzak kalmak diye bir şey yok bende.

Çünkü uzaklık, iki insanın arasına konulan mesafedir.

Sen benim içimdeyken, aramızda hangi mesafe olabilir ki?

Ben seni bir yerde bırakmadım.

Bir zamana…

Bir sokağa…

Bir fotoğrafa…

Bir şarkıya sıkıştırmadım.

Sen benim hayatımın bir parçası olmadın.

Sen hayatımın içine karıştın.

Öyle ki artık seni anlatırken bile kendimden bahsediyorum.

Çünkü sen;

Kalbimin attığı yerde,

Nefesimin başladığı yerde,

Uykuyla uyanıklık arasındaki o ilk düşüncede,

Gözlerimi kapattığımda gördüğüm karanlığın içinde,

Ve gözlerimi açtığımda karşıma çıkan bütün dünyada varsın.

Sen benim sevdiğim biri olmaktan çoktan çıktın.

Sen, benden ayrı düşünemediğim bir “ben” oldun.

Bu yüzden seni düşünmek bir alışkanlık değil.

Bir özlem değil.

Bir bekleyiş hiç değil.

Bu, benim yaşama biçimim.

Ve şimdi anlıyorum…

Ben seni gözlerimi açınca düşünmüyorum.

Ben gözlerimi açmadan önce bile seni yaşıyorum.

Çünkü sen benim aklıma gelen biri değilsin.

Sen, aklımın gittiği her yerdesin.

Sen Benim Aklımdan Hiç Gitmeyensin

Sen benim aldığım nefese anlam katan biri değilsin sadece…

Sen, o nefesi neden aldığımı hatırlatansın.

Ve eğer bir gün bana,

“Bunca insanın içinde neden hâlâ o?” diye sorarlarsa…

Cevabım çok basit olacak:

Çünkü bazı insanlar sadece sevilmez…

İnsanın içine işlenir.

Ve sen…

Benim içime işlenmiş en güzel cümlesin.

YAZAMAYAN : AHMET KARADAYI

Yazını şarkı tavsiyesi: CEVDET BAĞCA : BİLESİN