Hak Etmeyenlere
Ben de çok harfler, kelimeler, cümleler heba ettim; imla hatasına bile değmeyecek insanlara. Ne çok değer vermişim… Bir gülüşümü bile hak etmeyen insanları kahkahaya
Ben de çok harfler, kelimeler, cümleler heba ettim; imla hatasına bile değmeyecek insanlara. Ne çok değer vermişim… Bir gülüşümü bile hak etmeyen insanları kahkahaya
Ve ben, seninle başlayan her duygunun altında kaldım. Bir tek sen ısıtabilirdin bu donmuş kalbi, ama en çok sen üşüttün beni.
14 Şubat'ta, 24 Mart'ta, 30 Nisan'da, 31 Aralık'ta kalbi, kalbiyle attığı sürece...
“Aynadaki ben, ben değil artık.”
Ne diyordu şair; “hak etmeyenleri sevdim” deme. Sevgi bir nimettir… Ben nimeti verdim, onlar nasipsizmiş, hepsi bu.
Merhaba sevdiğim; sevilmeyi hak etmeyenim. İnsan o kadar kaçarken senden, bir o kadar da tutsak olur mu sana?
Her gecesi uykusuz, her nefesi eksik bir kalbin itirafı... Birini kalbinde gömmek, toprağa gömmekten daha zor. Bazı yokluklar ne unutulur, ne de tamamlanır.
Yıllar geçtikçe kimse aynı kalmaz. İnsan önce kendine, sonra en çok sevdiğine yabancılaşır.
Kar bütün pislikleri örter derler ama içimizdekini değil... Bu yazı, karın altında saklanan duyguların, huzurun ve eksilmiş bir sevdanın hikayesi.
Bazı insanlar gelir, mevsimi değiştirir… bazılarıysa gider ve kışı başlatır.
Unutmak bu kadar kolay mıydıBen hâlâ aynı acının içinde debelenirken, sen nasıl bu kadar sessiz kaldın? Bir kalp,sevdiğini böyle mi unutur;yoksa hiç sevmemiş miydin
Ve ben hâlâ,dönmeyeceğini bile bile seni özlüyorum.Her gece biraz daha,her sabah biraz daha fazla.Bir gün dönersen diye değil, dönmeyeceğini bile bile seni seviyorum