En Soğuk Mevsim Sendin

O kadar çok terk ettin ki beni, varlığından daha çok yokluğuna alıştım.

Sanma ki ben seni unutmadım, unuttum!

Ama soğuk havalarda yaralar sızlar ya, işte ne zaman bir şarkı çıksa seni hatırlatan,

ince bir sızı vuruyor, açtığın yaradan.

Sen giderken hiçbir şey demedim.
Belki ses etsem kalırdın, ama ben onurumla sustum.
Sustukça içimde büyüdün, büyüdükçe acıya dönüştün.
Adını anmaz oldum, ama her suskunluğumda sen yankılandın.
Bir fotoğrafa, bir sokağa, bir kokunun izine bile saklanmışsın.
Kaçsam da, bir şekilde buluyorsun beni…
Ve ben yine o yarı kalmış cümlenin ortasında kalıyorum.

Senin gidişin, sadece bir veda değildi;
benim içimde bir şeyleri öldüren sessiz bir tufandı.
Bazen düşünüyorum, sen hiç sevdin mi beni?
Yoksa sadece varlığımı sevilmenin ispatı mı sandın?
Ben kal dedikçe, sen gitmeyi öğrendin.
Ben sustukça, sen biraz daha uzaklaştın.

Artık ne dualarımda yerin var,
ne de lanetlerimde…
Sadece bir boşluk kaldı senden bana,
dokunulmaz, kapanmaz, ama alışılmış bir boşluk.

Bazı insanlar gelir, mevsimi değiştirir… bazılarıysa gider ve kışı başlatır.