Mevsimsiz Aşk

Mevsimsiz yağan kar gibiydin ömrüme. Güzelliğin, çileden başka hiçbir şey getirmedi gönlüme. Dokunduğun her yer buz kesti içimde, ısınmak istedikçe daha da üşüdüm. Gelişin beyaz bir umut gibiydi belki, ama gidişin her şeyi kararttı. Ardında bıraktığın sessizlik, bir çığ gibi büyüdü içimde. Her yankısında adın vardı, her sükûnetinde bir eksiklik.

Seninle gelen huzur, sensizliğin en derin sızısına dönüştü. Bir zamanlar umutla beklediğim sabahlar, şimdi karanlıkla başlıyor. Gün doğuyor ama içime ışık düşmüyor. Her yeni gün, senden kalan bir anının üzerine yeniden kar yağıyor sanki. Üşümek artık bir hâl oldu bende, çünkü senin gidişinle birlikte içimdeki sıcaklık da çekip gitti.

Ne bir mevsim ısındı sensiz, ne bir kalp dinlendi bu suskunlukta. Sen, baharı bile üşüten bir kış oldun bana. Ne kadar sevdiysem, o kadar eksildim. Kalbimi avuçlarına bıraktım, sen ise dokunmadan geri çevirdin. Ben “kal” dedim, sen “gitmem gerek” dedin; ama bilmedin ki, sen gidince benden geriye yalnızca gölgen kaldı.

Her şey seninle başlamıştı; bak, her şey sensizlikle tükeniyor şimdi. Ne karın beyazı huzur verir bana, ne de gecenin sessizliği. Her hatıranda biraz daha donuyorum. Çünkü bazı gidişler var ki, ardından kar değil, insanın içinden yağar keder. Ve ben o kederin altında, gün be gün donarken, hâlâ seni ısıtan bir nefes olmayı bekliyorum.

Artık seni ne anılarla anabiliyorum, ne de unutarak affedebiliyorum. Adın içimde bir yankı, acın ise hiç dinmeyen bir sızı. Belki senin için kısa bir hikâyeydim, ama sen benim ömrümün en uzun kışıydın —bitmeyen, dinmeyen, içimi tüketen o mevsim…

Ve ben, seninle başlayan her duygunun altında kaldım.
Bir tek sen ısıtabilirdin bu donmuş kalbi, ama en çok sen üşüttün beni.
Şimdi adını andığımda değil, unuttuğumu sandığımda yanıyor içim.
Ve biliyorum… bazı yaralar kapanmaz; sadece insan, kanamaya alışır.

YAZAMAYAN : AHMET KARADAYI

Yazının şarkı tavsiyesi ( bu yazının girişi tam 14 yıl önce bugün, karlı bir Cuma günü yazılmıştı, devamı da bugün )

HALİT BİLGİÇ : SEVDANI ÖRT ÜSTÜME