Arefe Bayram

Sen, yıllarca içimde eksikliğini taşıdığım ama adını koyamadığım yarımmışsın…

Ben yıllarca seni aramışım, yıllarca seni beklemişim; beklediğimin, aradığımın sen olduğunu bilmeden.

İlk görüşte fark ettim. Kokundan tanıdım seni.

Aslında seni beklediğimi, eksikliğimin sen olduğunu; seninle tamamlanınca anladım.

Gamzemde güller açınca, zaman seninle başka akınca,
en sisli yollar bile senin aydınlığınla geçilince anladım;
sen benim ilacımmışsın.

Sevmenin, sevilmenin, arzulamanın, istemenin, huzurun ve nefes alışımın çıktığı tek yolsun sen.
Uzayda hayat var mı yok mu bilmem… Varsa da bana ne, yoksa da bana ne…
Çünkü bu dünyada, senin olduğun yerin dışında bana hayat yok.

Sen; senden öncesinin katili, bugünümün yaşam kaynağısın.
Bir bayram arefesine gebeymiş ÖMRÜM,
sen gelince bayram yapan.

Ve şimdi anlıyorum…
İnsan bazen bir ömür yaşar da ilk defa birinin gözlerinde “ev” olduğunu hisseder.
Ben senin gözlerinde dinlendim.
Kalbimin yıllardır taşıdığı yorgunluk, sesinin kıyısına oturunca geçti.

Seninle birlikte yalnızlığımın bile rengi değişti.
Eskiden geceler üzerime devrilirdi, şimdi geceler bile sana benziyor diye seviyorum karanlığı.
Çünkü hangi vakte baksam, biraz sen varsın içinde.

Bir tek sana sarılınca dünya susuyor.
İçimde yıllardır bağıran ne varsa, senin kalbinde sustu.
Sanki Allah, bütün kırılmış yanlarımı senin ellerinle toparlamış gibi…

Ve şimdi korktuğum tek şey, sensiz bir sabaha uyanmak…

Çünkü ben senden önce yaşamıyormuşum, sadece nefes alıyormuşum.

Sen geldin, kalbime can geldi.

Ömrüm ilk defa birine “kal” diyecek kadar güzelleşti.

Eğer cehennem, sensizlikse; ben yıllarca yanmışım meğer.
Eğer cennet, huzursa; ben onu ilk kez senin omzunda buldum.

Sen benim;
“iyi ki” diye başlayan bütün dualarımsın.
Sana sarılınca dünya susuyor, içim huzur oluyor.
Ben sende sadece aşkı değil, kendimi buldum.

YAZAMAYAN : AHMET KARADAYI

YAZININ ŞARKI TAVSİYESİ : MÜSLÜM GÜRSES : SENİ YAZDIM