Kar
Karın her tanesi bir hatıra gibi düşüyor toprağa…
Usul usul, sanki gökyüzü insanın kalbine dokunmak istercesine. Soğuk değil kar, aksine huzurla ısıtıyor içimi. Her tanede bir sessizlik, bir özlem, bir sevda saklı gibi. Bir zamanlar elimi uzattığımda tuttuğum o sıcak eli hatırlıyorum; şimdi sadece kar taneleri değiyor avuçlarıma… Ama nedense üşümüyorum, çünkü kar bana hep o duyguyu hatırlatıyor: saf, çıkarsız, ilk bakıştaki gibi temiz bir sevgiyi.
Kar yağarken her şey yavaşlar; zaman, nefes, kalp… Sanki dünya bir anlığına susar da sadece kalbin sesi kalır geriye. O sessizlikte bile kalbimin içinde bir fısıltı duyarım: “Bazı duygular hiç büyümez.” Belki de bu yüzden her kar yağışında, kalbim yeniden çocuk olur.
Camın buğusuna çizdiğim kalp, sanki yıllardır tamamlanmayı bekleyen bir hikâyenin başlangıcı gibidir.
Keşke diyorum, biriyle yürüyebilsem bu karın altında. Sokak lambalarının sarı ışığına karışan beyaz taneler arasında, sessizliği paylaşabilsem. Konuşmadan anlaşmanın büyüsünü, iki kalbin aynı anda üşüyüp aynı anda ısınmasını hissedebilsem…
Ama sonra gülümsüyorum — çünkü karın kendisi bile bir sevgili gibi.
Ne zaman gitse, ardından bir özlem bırakıyor. Ne zaman gelse, insanın içini tarifsiz bir huzur kaplıyor.
Belki de ben karı bu yüzden seviyorum:
Çünkü o, sevmenin en sessiz hâli.
Ne söz ister, ne neden.
Sadece yağar…
Ve insanın kalbine beyaz bir umut bırakır.
YAZAMAYAN : Ahmet KARADAYI
Yazının şarkı tavsiyesi : TARİFİ YOK BUKET KARAKOÇ
TARİFİ YOK ŞARKI SÖZLERİ
Söyle rüzgar nerden eser hangi bıçak aşkı keser
Bize bizden fayda yokmuş hatıralar bana yeter
Toprak küsmüş yağmuruna Öldüm aşkın gururuna
Ne sen bana adım attın ne de vardık huzuruna
Kışa dönen yazımızın solup giden aşkımızın
Gece gibi bahtımızın senden sonra seheri yok
Dinmeyen bu acımızın hiç bir aşkta tarifi yok
0 Comments