SENDEN BAŞKA…

SENDEN BAŞKA…

Söylesene, hangi soğuk başa çıkabilir teninin tenime değdiği sıcaklıkla? Hangi kış üşütebilir beni sen kollarımdayken? Söylesene, sen kalbimdeyken kim kalabilir aklımda? Kim özlenir sen yanımdayken? Senden başka…

Seninle yaşadığım her şeyin tadı başka. Sanki hayatı seninle yeniden öğreniyorum. Defalarca izlediğim bir film bile seninle karşıma çıktığında ilk kez izliyormuşum gibi geliyor. Çünkü mesele ne izlediğim, ne gördüğüm, ne de yaşadığım… Mesele, bütün bunları seninle yaşıyor olmak.

Söylesene, kim verebilir bana teninin tenime değdiğinde hissettirdiği o tarifsiz huzuru? Kim susturabilir içimdeki bütün fırtınaları bir sarılmanla? Senin olmadığın zamanlarda zaman geçmiyor, yalnızca seni bekliyorum. Bazen bir kokunun peşine düşüyor, bazen gözlerimi kapatıp seni yanı başımdaymışsın gibi hayal ediyorum. Meğer insanın en çok özlediği şey, bazen bir insanın kendisi değil, onun yanındayken olduğu kişiymiş.

Kaç defa yazdım bilmiyorum ama yine söyleyeceğim: Sen benim geçmişimi silip ömrüme, kalbime, kaderime yeniden başlayan hikâyemsin. Senden önce yaşadıklarımın hepsi bir bekleyişmiş sanki. Ben hayatı yaşadığımı sanırken, meğer seni bulacağım güne hazırlanıyormuşum.

Aşk diye bir şey varsa eğer karşılığı sadece sensin. Sen bana sevmediğim şeyleri sevdiren, alışkanlıklarımı değiştiren, bildiğim güzellikleri bile yeniden keşfettirensin. Seninle sıradan bir günün bile unutulmaz bir hatıraya dönüşmesi boşuna değil. Çünkü senin olduğun yerde sıradan hiçbir şey kalmıyor.

Ben senin yanında yaramaz ama huzurlu bir çocuk oluyorum. Bütün ciddiyetimi, gururumu, hayata karşı ördüğüm duvarları kapının dışında bırakıyorum. Kendimi sorgusuz sualsiz kollarına bırakıyorum. Çünkü senin yanında güçlü görünmek zorunda değilim. Yorulduğumu saklamak, kırıldığımı gizlemek, içimden geldiği gibi sevmekten korkmak zorunda değilim.

İnsan bazen bir ömür arar da bulamaz böyle bir huzuru. Ben aramadan buldum demeyeceğim; belki de bütün arayışlarımın sonunda sana çıkacağını bilmeden seni bekledim. Şimdi tek dileğim, hayatın bizi birbirimize alıştırıp sıradanlaştırmasına izin vermemek. Her sabah sana ilk günkü heyecanla bakmak, elini her tuttuğumda içimden aynı cümleyi geçirmek: İyi ki sen…

Ben seninle yalnızca güzel günlerin hayalini kurmuyorum. Hayatın zor tarafını da seninle yaşamak istiyorum. Yağmur yağdığında aynı şemsiyenin altında yürümeyi, yorulduğumuzda birbirimize yaslanmayı, yıllar sonra saçlarımıza aklar düştüğünde bile elini ilk günkü heyecanla tutmayı istiyorum.

Çünkü ben sana yalnızca bugünümle değil, henüz yaşamadığım bütün yarınlarımla âşık oldum. Zaman geçsin, mevsimler değişsin, yıllar yüzümüzden izler alsın… Yeter ki senin gözlerinde kendimi bulduğum o bakış hiç eksilmesin.

Ve biliyor musun, ben artık hayattan öyle büyük şeyler istemiyorum. Bir sabah gözlerimi açtığımda yanımda olmanı, günün bütün telaşından sonra sana sarılabilmeyi, gece başımı yastığa koyduğumda yarın da seninle uyanacağımı bilmeyi istiyorum. Çünkü insanın bütün dünyası bazen bir çift kola sığabiliyormuş. Ben bunu seninle öğrendim.

Belki bir gün kelimelerim bitecek. Sana yazacak cümle bulamayacağım. Ama sakın sevgim bitti sanma. Benim sana anlatamadığım ne varsa gözlerimde bulacaksın. Çünkü bazı aşklar anlatılmaz, yaşanır. Bazı insanlar sevilmez sadece; insanın hayatındaki bütün anlamların yerine geçer.

Ve sen benim için tam olarak busun.

Ben seni hayatıma gelen biri olarak görmüyorum. Sen, hayatımın bundan sonraki bütün cümlelerinde olmasını istediğim tek kişisin.

Bir gün bu dünyada hiçbir şeyim kalmasa, yine de kaybetmek istemeyeceğim bir şey var: Senin elini tutarken hissettiğim o tarifsiz duygu.

Çünkü ben senden önce de nefes alıyordum ama yaşamak böyle bir şey miymiş, seninle anladım.

Şimdi biri çıkıp bana aşkın ne olduğunu sorsa, ona uzun uzun anlatmam.

Sadece seni gösteririm.

Çünkü benim için aşk bir kelime değil, bir insanın adıdır.

Ve o insan sensin.

Ben bu hayatta bir kez olsun doğru yerde, doğru insanda, doğru zamanda olmak istedim. Belki de bütün ömrüm boyunca aradığım şey bir mucize değil, seninmişsin.

Şimdi ne geçmişe dönmek istiyorum ne de senden sonrasını merak ediyorum. Benim bütün ömrüm, seninle başlayan o güzel yerde kalsın istiyorum.

Çünkü ben seni sevmeye başlamadım sadece… Ben seninle kendimi, hayatı ve yaşamayı yeniden buldum.

Senden önce hayat nasıl geçiyordu bilmiyorum. Ama senden sonra anladım ki insanın bir evi olduğu gibi, bir de kalbi vardır. Ben ikisini de sende buldum.

Şimdi bana bir daha sorarlarsa aşk nedir diye, uzun uzun anlatmayacağım. Sadece seni göstereceğim.

Çünkü ben baharı mevsimlerde, huzuru uzaklarda, mutluluğu başka şeylerde aramıyorum artık.

Benim baharım da sensin, huzurum da, evim de…

Ve bu hayatta kalbimin cevabı değişmeyecek:

Senden önce neydim bilmiyorum ama senden sonra her şeyim sensin.

YAZAMAYAN : AHMET KARADAYI

YAZININ ŞARKI TAVSİYESİ :

DOĞUŞ: HERBİŞEYİM